Langs het pad in het bos bij Papenvoort trekt een paddenstoel mijn aandacht. Een paddenstoel in de zomer ondanks de droogte? Met zijn lichtbruine kleur oogt hij onopvallend. Zijn karakter valt des te meer op. Hij wil iets doorgeven. ‘Alles verandert. Er is geen hoe het hoort. Alleen wat er is.’
Een eindje verderop staan twee gezonde, lange naaldbomen. Vrienden van elkaar. Hun takken en naalden in elkaar verstrengeld. Ik begroet hen, zoals altijd, en schrik. Op hun stammen bevinden zich roze stippen die er de laatste keer nog niet waren. De bomen weten het. En ik weet het. Mijn buik trekt zich samen. Tranen wellen op.
‘Alles verandert.’
Het graspad tegenover de naaldbomen ziet er uitnodigend groen uit. Het gras lijkt zich hier niets aan te trekken van de droogte. De wegedoorn evenmin. Uitbundig zwaaien deze struiken met hun groene bladeren. In de schaduw van loof- en naaldbomen. Het valt me op hoe verweven ze met elkaar zijn. Verdriet over roze stippen maakt plaats voor vreugde over dit samen leven.
‘Er is geen hoe het hoort.’
In de verte hoor ik de langgerekte roep van een buizerd. Wil hij iets vertellen? Bij het veld aan de rand van het bos klinkt zijn roep dichtbij. De roofvogel cirkelt boven het veld. Even lijkt hij zwevend met wijd gespreide vleugels de boomtoppen aan te raken. Dan vliegt hij omhoog om opnieuw in een kring terug te keren. Ik volg zijn bewegingen. Met mijn ogen natuurlijk. Nee, geen boodschap deze keer.
‘Alleen wat er is.’ Nu dringt het tot me door. Droogte. Veel regen. Seizoenen overhoop. Alles verandert. Hoe het hoort, mogen we loslaten. Er is alleen wat er is. Alles lijkt nu ontregeld in de natuur. Maar wat nu als dit tekenen zijn van herstel? Dat is het! Bij het veld kijk ik nog eens naar het gele gras onder mijn voeten. Helemaal in verbinding met het bos voel ik het. Vertrouwen. De natuur herstelt zich. Op haar eigen manier. Zonder genade. En met een oeroude kracht. Roze stippen of niet.